در بخش‌های قبل گفتم که صدایی شنیدم. اما آن صدا در شلوغی شنیده نشد؛ در نقطه اوجِ استیصال و در سکوتی مطلق به گوش رسید. یکی از بزرگ‌ترین درس‌های من در این مسیر، ارزشِ سکوت بود.

چرا از سکوت می‌ترسیم؟

ما اغلب زندگی‌مان را با صداهای مختلف (موسیقی، پادکست، شبکه‌های اجتماعی) پر می‌کنیم چون از مواجهه با آنچه در درونمان می‌گذرد می‌ترسیم. رنج به من یاد داد که سکوت، ترسناک نیست؛ سکوت، زلال است.

در سکوت است که:

صدای واقعی نیازهای روحمان را می‌شنویم.

ردپای آن قدرت ماورایی را دوباره پیدا می‌کنیم.

می‌توانیم بین «واکنش تند» و «پاسخ آگاهانه» فاصله بگذاریم.

به‌عنوان یک مهندس، همیشه به دنبال بهینه‌سازی سیستم‌ها بودم؛ اما حالا می‌دانم که بهینه‌ترین حالت برای روح انسان، داشتن لحظاتی در روز است که در آن هیچ صدایی جز صدای هستی نباشد.