یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای رنج، فرو ریختن دیوارهای «منِ تنها» و رسیدن به سرزمین «ما» بود. تا پیش از آن تجربه‌های سخت، من رنج دیگران را می‌دیدم، اما شاید آن را لمس نمی‌کردم. اما حالا، نگاه من به اطرافیانم،

همکارانم و حتی غریبه‌ها تغییر کرده است. زخمی که به چشم تبدیل شد

رنج، چشمان مرا به روی دردهای پنهان باز کرد. وقتی کسی در کنارم بی‌قرار است، وقتی همکاری زیر فشارِ کار کم می‌آورد، یا وقتی دوستی در سکوت رنج می‌کشد، من دیگر فقط یک نظاره‌گر نیستم. من لرزشِ صدای آن‌ها را با تمام

وجود حس می‌کنم، چون خودم در آن تاریکی بوده‌ام.این همان «همدلی آگاهانه» است. فهمیدم که: درد من، به من مجوزی داد تا سنگ صبور دیگران باشم.

بیان کردنِ تجربه‌ام (مثل همین نوشته‌ها)، به دیگران یادآوری می‌کند که آن‌ها در رنجشان تنها نیستند.بزرگ‌ترین تسکین برای رنج ما، گاهی کاستن از رنجِ انسانی دیگر است.ما در رنج با هم پیوند می‌خوریم و در همدلی، با هم

شفا می‌یابیم.